Badanie tylnego odcinka oka

Badanie tylnego odcinka oka stosuje się jako rutynowe badanie okulistyczne i w badaniach kontrolnych u wcześniaków, ale niezbędne okazuje się także w poszerzaniu diagnozy w wielu innych chorobach. Służy także rozpoznaniu wad wzroku i zaburzeń widzenia. Okulista za pomocą oftalmoskopu (wziernika ocznego) wpuszcza poprzez źrenicę snop światła, który po przejściu przez soczewkę i ciało szkliste oświetla dno oka. Oftalmoskopia (badanie dna oka) może uratować wzrok, gdyż pomaga wykryć jaskrę we wczesnym stadium.

Czemu służy badanie?

Badanie diagnozuje wiele chorób, m.in.

• cukrzycę,

• nadciśnienie,

• choroby siatkówki,

• choroby naczyniówki,

• choroby ciała szklistego,

• nowotwory,

• wszelkie choroby układu nerwowego, głównie w guzach wewnątrzczaszkowych.

Ponadto badanie tylnego odcinka oka wykorzystuje się podczas wystąpienia urazów (głównie głowy), pogarszaniu się ostrości wzroku i zaburzenia widzenia.

Do przeprowadzenia badania oka niezbędne jest zastosowanie specjalnego przyrządu, zwanego oftalmoskopem. Jest to wziernik oczny, którego budowa zawiera szereg soczewek, pozwalające skorygować ewentualną wadę wzroku, ale przede wszystkim ocenić ciało szkliste oraz dno oka.

Badanie dna oka

Dno oka to istotne miejsce w organizmie człowieka, które metodą nieinwazyjną analizuje naczynia krwionośne, a także tarczę nerwu wzrokowego, mającą łączność z mózgiem. Dzięki temu można wiele powiedzieć o funkcjonowaniu całego organizmu. Dno oka można badać na dwa spsosoby i wykonać badanie zarówno tylnego, jak i przedniego odcinka oka. Pacjent poddawany temu badaniu wymaga:

• poinformowania lekarza o wszelkich istotnych informacjach podczas wywiadu lekarskiego, głównie o jaskrze i aktualnie przyjmowanych lekach;

• jeżeli istnieje taka konieczność, poddania się rozszerzaniu źrenicy (za pomocą kropli z lekami).

W przeciągu kilkuminutowego badania okulistycznego lekarz (siedzący naprzeciwko badanego) w trakcie ukierunkowywania światła wziernika w źrenicę badanego oka zbliża się do pacjenta na minimalną odległość 3-4 cm. Zadaniem pacjenta jest wykonywać polecenia lekarza.

Możliwe powikłania

Ważną informacją jest również to, iż to badanie oczu nie wymaga zastosowania specjalnych zaleceń, jednak mimo wszystko niesie za sobą powikłania.

Oftalmoskopia doprowadzić może do:

• chwilowego olśnienia – szybko mija,

• jatrogennego ataku jaskry,

• nudności,

• zawrotów głowy,

• silnego bólu oka i głowy,

• pogorszenia się pola widzenia,

• ataku gałki ocznej – uwidacznia się poprzez stwardnienie, zbyt późno leczony prowadzi do ślepoty oka,

• w trakcie dawkowania konkretnych leków może dojść do nadwrażliwości lub przedawkowania leku, a w stosunku do dzieci nawet do śmierci (poprzez przedawkowanie).

Mimo dużej ilości powikłań po badaniu wzroku w ten sposób, oftalmoskopię uważa się za bezpieczną dla kobiet ciężarnych i osób w każdym wieku.


Bibliografia

Kański J.J. Diagnostyka kliniczna w okulistyce, Urban & Partner, Wrocław 2008, ISBN 978-83-60290-84-2
Misiuk-Hojło M. (red.), Badania okulistyczne, Górnicki Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2010, ISBN 978-83-61257-25-7
Kański J.J. Okulistyka kliniczna, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-120-4
Niżankowska M. H. Okulistyka - podstawy kliniczne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007, ISBN 83-200-3224-6