Czym jest kontrast i kiedy się go stosuje?

Tomografia komputerowa to prześwietlenie rentgenowskie, które za pomocą technologii komputerowej łączy wiele obrazów rentgenowskich tak, aby wytworzyć obrazy przekrojowe, a nawet trójwymiarowe obrazy wewnętrznych struktur i narządów. Kontrast jest środkiem stosowanym podczas niektórych badań obrazowych. Ma on za zadanie uwidocznić dane narządy i struktury, co z kolei ma pomóc w postawieniu właściwej diagnozy.
 

Tomografia komputerowa z kontrastem

 Badanie to pomaga wykryć nieprawidłowości struktur naszego ciała. Czasami podczas badania użyty zostaje kontrast, czyli barwnik, który ma sprawić, że dane narządy bądź naczynia krwionośne będą bardziej wyraźne na obrazie. Może on zostać zaaplikowany do płynu mózgowo-rdzeniowego przez co bardziej widoczne stają się takie struktury, jak kręgosłup, rdzeń kręgowy i jego nerwy. Kontrast często jest też podawany dożylnie. Zwykle jest on na bazie związków jodu.

Angiografia

Badanie to polega na wstrzyknięciu do naczyń krwionośnych środka kontrastującego, a następnie wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego tych naczyń. Angiografia serca, czyli koronarografia jest najważniejszym badaniem w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca. Wyniki angiografii pomagają dokładnie ukazać zakres i zaawansowanie niedrożności tętnicy wieńcowej.

Obrazowanie rezonansu magnetycznego

Rezonans magnetyczny jest techniką radiologiczną łączącą fale elektromagnetyczne oraz komputer w celu uzyskania obrazów struktur ciała. Osoba badana poddawana jest działaniu magnesu, który tworząc pole magnetyczne, aktywuje protony atomów wodoru. Następnie protony te poddawane są działaniu fal elektromagnetycznych, przez co same emitują słaby sygnał, dający obraz. W niektórych przypadkach używany jest środek cieniujący, jak na przykład gadolin, który zwiększa dokładność obrazów. Dzięki rezonansowi można zdiagnozować urazy mózgu, udar, guzy i tętniaki mózgu, jak również stany zapalne kręgosłupa.

Niebezpieczeństwo płynące z kontrastu

Użycie kontrastu może wywoływać pewne skutki uboczne. Najczęściej używaną substancją jest płyn na bazie związków jodu. Może on wywoływać swędzenie, wysypkę lub pokrzywkę. Zwykle objawy bardzo szybko mijają. Poważniejszym problemem może być reakcja alergiczna na kontrast, czyli inaczej reakcja anafilaktyczna. Na szczęście pojawia się ona rzadko.

Kontrast ma duże zastosowanie w badaniach diagnostycznych. Dzięki niemu wyniki badań są wyraźniejsze, a przez to łatwiejsze do interpretacji. Co prawda istnieje możliwość reakcji anafilaktycznej na kontrast, jednak nie zdarza się to zbyt często.


Bibliografia

Chapman S., Nakielny R. Metody obrazowania radiologicznego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2006, ISBN 83-89015-89-7
Pruszyński B. Diagnostyka obrazowa. Podstawy teoretyczne i metodyka badań, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2000, ISBN 83-200-2463-3
Herman Z., Kostowski W. Farmakologia - podstawy farmakoterapii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004, ISBN 978-83-200-4164-4
Orzechowska-Juzwenko K. Farmakologia kliniczna - znaczenie w praktyce medycznej, Górnicki Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2006, ISBN 83-89009-43-9