Scyntygrafia nerek

Scyntygrafia nerek należy do obrazowych metod badań układu moczowego, które umożliwia dokładną analizę budowy i czynności nerek. Najczęściej scyntygrafię nerek stosuje się u osób z nadciśnieniem tętniczym, wadami wrodzonymi nerek i gruźlicą nerek. Niezbędna okazuje się także podczas pojawienia się guzów nerek i nadnerczy, wielotorbielowatości, zwyrodnienia nerek, zwężonej tętnicy nerkowej i bloków odpływu moczu, a także kiedy konieczna jest ocena nerki przeszczepionej.

Przygotowanie do badania

Badanie to wymaga od pacjenta:

• przekazania lekarzowi wszystkich koniecznych informacji w wywiadzie medycznym, m.in. o skłonności do skazy krwotocznej, aktualnie przyjmowanych lekach, o ciąży (gdyż badania nie wykonuje się w tym stanie);
• bycia na czczo przed badaniem;
• wykonania zalecanych indywidualnie badań dodatkowych (zgodnie z zaleceniami lekarza);
• przekazania lekarzowi wszystkich wyników badań wykonanych przed scyntygrafią.

Z uwagi na fakt, że do powstania obrazu wykorzystywane są odpowiednie dawki izotopów promieniotwórczych (radioznaczniki) często stosuje się nazwę zamienną w postaci badań izotopowych.

Rodzaje badań izotopowych nerek

W skład badań izotopowych nerek zalicza się:

• statystyczną scyntygrafię nerek – ma na celu ocenić wielkość, kształt, położenie, ruchomość, rozmieszczenie radioznacznika w miąższu nerek. Dochodzi do niej po godzinie lub po czterech od podania radioznacznika. Rozbieżność godzin wynika z rodzaju użytego radioznacznika izotopowego. Czas pomiaru wynosi około 10 minut;
• renografię izotopową – polega na ocenie czynności nerek (ukrwienie nerek, wielkość filtracji kłębkowej, wydzielanie kanalikowe, wydalanie moczu). Rozpoczyna się już w trakcie podawania radioznacznika i trwa do 30 minut. Możliwe jest wykonanie testu farmakologicznego z użyciem odpowiedniego leku;
• renoscyntygrafię izotopową – łączy dwa powyższe badania i dodatkowo umożliwia obliczenie tzw. radioklirensów nerkowych (wielkość przepływu osocza lub filtracji kłębkowej) dla każdej nerki osobno. Jej działanie funkcjonuje dokładnie tak, jak w przypadku renografii izotopowej.

Podawanie izotopu

W każdym z powyższych rodzajów badania izotopowego nerek radioznaczniki podaje się dożylnie poprzez velfron, w określonym czasie przed wykonaniem właściwych pomiarów scyntygraficznych. Po badaniu natomiast pacjent zobowiązany jest wypić do litra płynów dowolnych w celu wypłukania organizmu z resztek izotopu.

Badanie nerek tego typu nie niesie za sobą żadnych powikłań, w związku z powyższym może być wykonywane wielokrotnie, lecz nie u kobiet w ciąży. Jest ono niezwykle ważne w diagnostyce chorób nerek.


Bibliografia

Nowak S., Rudzki K., Piętka E., Czech E. Zarys medycyny nuklearnej, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1998, ISBN 83-200-2273-8
Pruszyński B. Radiologia - diagnostyka obrazowa, Rtg, TK, USG, MR i medycyna nuklearna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, ISBN 978-83-200-4325-9
Oestmann J.W. Radiologia kliniczna - zaczynamy, Medipage, Warszawa 2007, ISBN 83-89769-32-9
Czech A., Tatoń J. Diagnostyka internistyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3156-7